Stemmingmakerij. Woordenboek: “Het creëren van een positieve of negatieve gezindheid ten opzichte van iets of iemand.” In dit geval: uiterst negatief. Ik heb het over de berichtgeving van de grote Westerse persbureaus over een incident in de Chinese stad Tonghua waarbij een manager van een staalfabriek gedood werd.
Onder de titel “Duizenden Chinese staalarbeiders slaags met de oproerpolitie”, bericht Reuters op 26 juli: “Zowat 30.000 woedende staalarbeiders van de Tonghua Iron and Steel-fabriek zijn slaags geraakt met de oproerpolitie. Dat leidde tot de dood van een manager. Een honderdtal arbeiders werd gewond.”
Het persbureau AFP titelt dezelfde dag: “Mensenrechtengroep: 30.000 staalarbeiders slaags”. Het artikel begint zo: “Zowat 30.000 Chinese staalarbeiders gingen slaags met de politie. Ze zijn woedend over de fusie van hun staalfabriek met een andere maatschappij. Ze sloegen een manager dood, zegt een mensenrechtengroep in Hong Kong. Er werden ook 100 mensen gewond, aldus het Information Centre for Human Rights and Democracy in een verklaring.”
Het perbureau Associated Press kopt eveneens op 26 juli: “Mensenrechtengroep zegt: 30.000 staalarbeiders slaags met politie – manager doodgeslagen”. Er staat: “Verscheidene honderden personen zijn gewond bij botsingen met de politie vrijdag in de noordoostelijke stad Tonghua, aldus het Center for Human Rights and Democracy in Hong Kong in een fax. Woedende arbeiders vielen manager Chen Guojun aan en sloegen hem dood.”
Nu de drie belangrijkste Westerse persbureaus de waarheid verteld hebben, volgt de BBC. Die zegt op zijn website op 26 juli: “Wij vernemen dat er felle botsingen geweest zijn in Tonghua warbij 30.000 staalarbeiders betrokken zijn. Ze trokken de straat op en gingen de confrontatie aan met ruim 1.000 leden van de Gewapende Politie en veiligheidsofficieren. Ruim 100 mensen werden gewond en manager Chen Guojun werd door arbeiders doodgeslagen.”
De Financial Times schrijft op zijn site, ook op 26 juli: “Het gewelddadig oproer in het noordoosten van China waarbij ruim 30.000 arbeiders betrokken waren, wijst nogmaals op de aanhoudende onrust bij ontslagen bij staatsondernemingen in industrieën die geconsolideerd worden.”
Gelijkaardige berichten kon je lezen in de meeste Westerse kranten.
We hebben dus het volgende:
-
ruim 30.000 woedende staalarbeiders
-
ruim 1.000 gewapende agenten
-
honderd tot verscheidene honderden gewonden
-
een doodgeslagen manager
-
grote onrust voor ontslagen bij staatsondernemingen
Het ziet er niet goed uit in China, zo veel is duidelijk. 30.000 arbeiders slaags met ruim 1.000 gewapende agenten! Honderden gewonden! En dat in één stad, wetende dat er overal grote onrust is wegens afdankingen. Het scheelt niet veel of daar kiemt een regelrechte volksopstand. Althans volgens de persbureaus in het Westen.
Nu luidt de vraag: waar komt die berichtgeving vandaan? Antwoord: ze komt van één bron: het Information Centre for Human Rights and Democracy (ICHRD) uit Hong Kong, dat volgens velen (bijvoorbeeld: http://en.wikipedia.org/wiki/Information_Centre_for_Human_Rights_and_Dem...) vanop een appartement gerund wordt door één man: Frank Lu Siqing. Dat appartement ligt op zowat 5.000 kilometer van de stad Tonghua, waar de feiten zich voordeden. Frank Lu Siqing heeft vanop zijn appartement een fax gestuurd naar de persbureaus. Stel dat ik vanop mijn appartement een fax de wereld instuur over een incident in het 5.000 kilometer verre Burkina Faso. Denkt u dat de perbureaus die fax zouden overnemen en wereldwijd verspreiden? En dan nog wel zonder ook maar de moeite te doen die informatie te controleren?
Het centrum van Frank Lu Siqing is bovendien niet onbesproken. Vorig jaar kwam het in het nieuws toen het faxen verspreidde over drie vermeende Yi-terroristen die een vliegtuig wilden kapen en te pletter laten storten op het Olympisch dorp in Beijing. Het ging ook toen om stemmingmakerij. Later bleek het om drie gewone dieven te gaan die op de vlieghaven een slag wilden slaan.
Het ICHRD zegt op zijn website (http://www.hkhkhk.com/english/indexen.html) dat het graag beroep doet op Radio Free Asia en Voice of America, twee propagandazenders van de Amerikaanse regering.
Frank Lu Siqing beweert over 5.000 informanten te beschikken kriskras door China. Hoe één man 5.000 tipgevers kan begeleiden en hoe hij hun info kan controleren, wordt niet verduidelijkt.
De Chinese media publiceren een heel andere versie van de feiten. Daarin staat dat je onmogelijk 30.000 woedende staalarbeiders op straat kan hebben als er maar 13.000 in die fabriek werken. De Chinese media zeggen dat hoogstens 1.000 staalarbeiders woedend werden toen de general manager plompweg zei dat de meeste van hen hun job zouden verliezen nadat hun bedrijf overgenomen zou zijn door een privé-firma uit Beijing die al sinds 2005 49 procent van de aandelen bezit. Die mededeling gebeurde buiten, op een fabrieksterrein. Een groepje arbeiders drong na de provocaties van de manager de fabriek binnen en probeerde de productie stil te leggen. Een klein groepje wilde de manager aanpakken maar die vluchtte naar de refter. Daar werd hij in het nauw gedreven. Het groepje arbeiders sloeg en stampte hem, ook toen hij al bewusteloos was. Andere arbeiders hielden de toegangswegen tot de fabriek geblokkeerd zodat de ambulance niet onmiddellijk ter plaatse geraakte. Acht uur na de feiten stierf de manager.
Vrij snel na het uitbreken van het protest waren vertegenwoordigers van de provinciale overheid ter plaatse. Ze verzekerden de arbeiders dat, als er al een overname zou komen, die enkel effect zou hebben op de tewerkstelling van managementkaders.
Er vallen heel wat vragen te stellen bij de wijze waarop de arbeiders van de fabriek betrokken geweest zijn bij een eventuele fusie van hun bedrijf met de groep uit Beijing. We weten niet of dat gebeurd is en in welke mate, en we weten ook niet of en welke maatregelen getroffen zijn voor de bescherming van het statuut en de tewerkstelling van de arbeiders. Wat we wel weten is dat de Westerse persbureaus eens te meer bijzonder nonchalant omgegaan zijn met de feiten als het erop aankomt China in een kwaad daglicht te stellen. We vragen ons af of er een verband is tussen deze constante houding en het feit dat China andere maatschappelijke keuzes maakt en een andere internationale politiek volgt dan het Westen.
Het moet gezegd dat drie dagen na de feiten de meeste persbureaus de berichtgeving van de Chinese media ook verspreid hebben. Maar toen was het vergif in de hoofden van de lezers al gestrooid.
Bovenstaande is geschreven door Peter Franssen, redacteur van www.infochina.be, op 28 juli 2009.