Door Jean-Luc Mélenchon, Frans senator voor de Parti Socialiste, 7 april 2008
Ik ben geen Chinese communist en ik zal dat ook nooit zijn. Maar ik ben niet akkoord met de manifestaties die een boycot van de Olympische Spelen eisen. Ik ben ook niet akkoord dat men de geschiedenis van China herschrijft. Ik deel het beate enthousiasme niet voor de dalai lama noch voor het regime waar hij voorstaat. Ik vind een eventuele boycot een onrechtvaardige agressie en een belediging voor het Chinese volk. Als men het regime in vraag wilde stellen, dan had men niet Beijing moeten kiezen voor de Spelen. Men had dat toen aan de Chinezen moeten zeggen. Maar nu de Spelen boycotten, zou een belediging zijn voor de miljoenen Chinezen die de Spelen willen en er hard voor werken. Ik moet zeggen: er hangt een stinkend luchtje van racisme over deze affaire. Waarom gebeurt in deze zaak niet het minimum van wat men kan verwachten in normale relaties tussen landen en naties? Is de president van China (hoeveel betogers kennen zijn naam?) gehoord of benaderd? Heeft men die man iets gevraagd? Zo ja, wat? En heeft hij geantwoord? Is de eerste minister van China (hoeveel betogers kennen zijn naam?) gehoord of benaderd? Heeft men de ambassadeur van China in Frankrijk ontvangen? Is er enig gesprek geweest? Precies: wie maalt daar nu om? Met een verwaandheid die lijkt op racisme protesteert men tegen een regering waarvan men de namen van de verantwoordelijken niet noemt en waarvan men doet of ze niet bestaat. Waarom? Tenzij men ervan overtuigd is dat het niet echt een regering is. Het fantastische Westen ontkent de naam van de mensen die een bevolking leiden van 1,3 miljard. Daarvan denkt men bovendien dat ze zo lamlendig is dat ze zich laat kooien door een simpele politieke politie! Ik hoor de echo van het misprijzen van de kolonisten die indertijd de Chinezen gewapenderhand dwongen opium binnen te laten in hun land. Wat in Tibet gebeurde is een voorwendsel. Een volkomen in elkaar geflanst voorwendsel voor een publiek dat al geconditioneerd is door de herhaling van beelden die veeleer de evidentie willen creëren dan de reflexie. De gebeurtenissen in Tibet zijn begonnen met een pogrom van Tibetanen tegen Chinezen. In welk land zouden dergelijke feiten niet leiden tot repressie? Is het leven van een Chinese winkelier minder waard dan dat van een Tibetaanse betoger die hem in volle straat doodslaat? Heel wat vriendschap voor de Tibetanen is slechts een stinkende variante van het racisme ten opzichte van de Chinezen. Ze voedt zich met allerlei fantasmen die door onwetendheid gestimuleerd worden. Misschien was de repressie zwaar. Hoe kan je dat weten? De enige cijfers die ons voorgehouden worden zijn die van de 'Tibetaanse regering in ballingschap'. De Chinese regering noemt nochtans een aantal doden en gewonden. Dat cijfer duidt erop dat de toestand ernstig was. In eender welke andere omstandigheid zou men de cijfers met elkaar vergelijken. Men zou proberen de ware gang van zaken te achterhalen. Zoniet kan men met evenveel recht en rede zeggen dat de Franse regering het bevel gegeven heeft twee jongeren in Clichy Sous Bois in een elektrische transformator te duwen met de dood tot gevolg omdat die regering nu eenmaal in de banlieus van onze steden met harde hand optreedt. Niemand zou het in zijn hoofd halen zo'n onnozelariteiten te verkondigen. Laat het ons over Tibet hebben. De Tibetaanse hoofdstad Lhasa hoort tot het Chinese rijk lang voor de Franse steden Besançon en Dôle tot Frankrijk hoorden. Het is dwaas over de invasie van Tibet in 1959 te spreken. Zegt men ook dat Frankrijk de Vendée binnengevallen is toen het leger van onze republiek de opstand van de royalisten neersloeg? De dalai lama en de andere Tibetaanse heren hebben de voorstellen van communistisch China – onder meer de post van vice-voorzitter van het parlement voor 'zijne heilgheid' – aanvaardt tot het communistisch regime in 1956 besloot het slavendom in Tibet en in de naburige regio's af te schaffen. De communisten gooiden, naar mijn mening volkomen terecht, de traditie omver die wilde dat de bevolking ingedeeld was in drie categorieën en negen klassen. Ze gooiden de codes omver die de bezitters van slaven en lijfeigenen het recht op leven en dood gaven. Het communistisch regime heeft een einde gemaakt aan de bloedige strijd tussen de verschillende cheffen van dat zogezegde paradijs van de vrede. Ze hebben een einde gemaakt aan de straffen en folteringen die de monniken gebruikten tegen iedereen die het waagde de religieuze regels van de leiders niet na te volgen. De Tibetaanse versie van de charria is met de komst van de communisten afgeschaft. De opstand van 1959 is voorbereid, bewapend en gefinancierd door de Verenigde Staten. Sinds de komst van de communisten is de scholarisatiegraad van de Tibetaanse kinderen gegroeid tot 81 procent. In de gezegende tijd toen de traditie nog heerste, ging slechts 2 procent van de Tibetaanse kinderen naar school. De Chinese hel bracht de levensverwachting van de gemiddelde Tibetaan van 35 naar 67 jaar. De Tibetaanse bevolking is intussen verdubbeld in aantal. Ik voel niet de minste sympathie voor de 'Tibetaanse regering in ballingschap' waarvan de man die uiteindelijk beslist 'zijne heiligheid' is en die bevolkt is met een groot aantal familieleden die normaal niet thuishoren in een regering. Ik respecteer het recht van 'zijne heiligheid' om te geloven wat hij wil geloven. Maar ik hou mijzelf het recht voor absoluut niet akkoord te zijn met de idee van een theocratisch regime. Ik ben ook helemaal niet akkoord met de inlijving van kinderen in kloosters. Ik vraag me af waarom de dalai lama denkt een staat nodig te hebben voor de uitoefening van zijn godsdienst. Een staat waarvoor hij één vierde van China nodig heeft!