Het maandblad MO* brengt een voorpublicatie van 'De eeuw van Azië' van de Singaporese diplomaat en auteur Kishore Mahbubani. De auteur noemt een mondiale machtsverschuiving onvermijdelijk. Hij is daarover optimistisch: het verdwijnen van de westerse overheersing in de wereld zou een goeie zaak zijn. Maar nogal wat westerse denkers zitten klem in het verleden en zijn niet bereid of in staat hun wereldbeeld daarop af te stellen, aldus de auteur.
Een paar fragmenten uit de voorpublicatie:
"Veel westerse ogen zien, als ze de eenentwintigste eeuw in turen, slechts sombere beelden, niet een nieuwe dageraad in de geschiedenis van de menselijke beschaving. Dat is een merkwaardige ontwikkeling. De afgelopen paar eeuwen is het Westen veruit de meest open en veerkrachtige beschaving geweest en voor het grootste deel van die periode heeft het de wereld op zijn schouders gedragen. Het Westen heeft de Aziatische mars naar de moderniteit in werking gezet, dus zou het zich nu moeten verheugen over deze positieve nieuwe koers van de wereldgeschiedenis. In plaats daarvan zijn de leidende denkers in het Westen vervuld van angst en sombere voorgevoelens.
Azië en het Westen dienen duidelijk nog tot een gemeenschappelijk standpunt over de aard van deze nieuwe wereld te komen. De noodzaak daartoe is nog nooit zo groot geweest. We zijn op weg naar een van de meest in beweging zijnde perioden in de wereldgeschiedenis. De besluiten die we vandaag nemen, kunnen de koers van de eenentwintigste eeuw bepalen. We hebben nog nooit zo veel mogelijkheden gehad om een betere wereld te creëren voor de 6,5 miljard mensen die onze planeet bevolken.
(...)
Als de Chinese president Hu Jintao Afrika en Latijns-Amerika bezoekt, schilderen de westerse media hem af als een roofzuchtige neokoloniaal die uit is op grondstoffen. China is zeker geïnteresseerd in grondstoffen, al is het maar omdat het zich nu pas in de strijd werpt. Maar het is ook geïnteresseerd in samenwerkingsverbanden op de lange termijn.
Veel Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse landen voelen zich bedrogen door hun contacten met het Westen: China biedt hun een alternatieve partner bij hun ontwikkeling. In veel islamitische landen zou het politieke zelfmoord zijn om (zoals Kemal Atatürk een eeuw geleden deed) te zeggen: ‘Laten we het Westen trachten te evenaren.’ Maar dezelfde politici zouden politieke winst boeken als ze zeiden: ‘Laten we China trachten te evenaren.’ China is ook bezig een samenleving op te bouwen met meer zelfvertrouwen dan welk ander groot land ter wereld dan ook."
De gehele voorpublicatie kan je hier lezen: http://www.mo.be/index.php?id=348&tx_uwnews_pi2%5Bart_id%5D=22515&cHash=07af5de458
Kishore Mahbubani, 'De eeuw van Azië. Een onafwendbare mondiale machtsverschuiving', Nieuw Amsterdam, 2008, 305 blzn., 22,50 euro.